Het Rubiconfonds is dus pure noodzaak. In 2007, 2008 en 2009 kreeg het fonds telkens een dotatie van 2,5 miljoen euro. Op basis daarvan werden al subsidies toegezegd aan 21 concrete projecten voor een totaalbedrag van 4,9 miljoen euro. Voor het begrotingsjaar 2009 zijn nog eens 7 belangrijke projecten in de running. De uitbetaling van de subsidies gebeurt pas als de werken een eind opgeschoten zijn, en daar kunnen de gemeenten en provincies nu naar fluiten*. De uitbetalingskredieten (in het jargon "ordonanceringskredieten"), nodig voor het uitbetalen van eerder aangegane engagementen, werden in de begroting immers op "0" gezet. De in het verleden al toegezegde middelen kunnen dus niet uitbetaald worden. Van de 4,9 miljoen toegezegde subsidies is er op dit moment echter nog maar 280.000 euro uitbetaald aan de gemeenten en provincies. De overige 4,6 miljoen zullen ze zelf moeten ophoesten. Maar dat is niet alles. Er worden in de begroting ook geen "vastleggingskredieten" ingeschreven, waardoor ook geen nieuwe projecten kunnen opgestart worden.

"Het stopzetten van het Rubiconfonds zal ontegensprekelijk leiden tot extra overstromingen in Vlaanderen," zeggen Bart Martens en Michèle Hostekint. Dit terwijl het overstromingsrisico met de klimaatopwarming alleen maar toeneemt. Het nut en noodzaak van het Rubiconfonds wordt dan ook door niemand ontkend. Integendeel. Het nieuw decreet op de ruimtelijke ordening dat op het einde van de vorige legislatuur met een ruime meerderheid door het Vlaams parlement werd gestemd, voorziet juist in extra inkomsten voor het fonds. Volgens het nieuwe decreet zullen de planbaten van gewestelijke ruimtelijke uitvoeringsplannen die nieuwe bedrijventerreinen bestemmen naar het Rubiconfonds vloeien. Maar door het schrappen van de uitbetalings- en vastleggingskredieten kan dat geld niet worden uitgegeven.